روزی دختری حین صحبت با پسری که عاشقش بود، پرسید: «چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟»
پسر جواب داد: «دلیلشو نمی دونم؛ اما واقعاً دوسِت دارم!»
- تو هیچ دلیلی نمی تونی بیاری؛ پس چطور دوسم داری؟ چطور می تونی بگی عاشقمی؟
- من جداً دلیلشو نمیدونم؛ اما می تونم بهت ثابت کنم!

- ثابت کنی؟ نه! من می خوام دلیلتو بگی!
- باشه.. باشه! میگم؛ چون تو خوشگلی، صدات گرم و خواستنیه، همیشه بهم اهمیت میدی، دوست داشتنی هستی، باملاحظه هستی، بخاطر لبخندت..
آن روز دختر از جواب های پسر راضی و قانع شد.
متأسفانه، چند روز بعد، دختر تصادفی وحشتناک کرد و به حالت کما رفت.
پسر نامه ای در کنارش گذاشت با این مضمون:
«عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم؛ اما حالا که نمی تونی حرف بزنی، می تونی؟ نه! پس دیگه نمی تونم عاشقت بمونم! گفتم بخاطر اهمیت دادن ها و ملاحظه کردنات دوسِت دارم؛ اما حالا که نمی تونی برام اونجوری باشی، پس منم نمی تونم دوست داشته باشم! گفتم واسه لبخندات عاشقتم؛ اما حالا نه می تونی بخندی و نه حرکت کنی! پس منم نمی تونم عاشقت باشم! اگه عشق همیشه دلیل بخواد مث الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره! واقعاً عشق دلیل می خواد؟ نه! معلومه که نه! پس من هنوز هم عاشقتم.»

اما نظر شما؟